Ludzie nie znoszą poniedziałków. Ja nie znoszę soboty. Nie dlatego, że się wtedy sprząta, wręcz przeciwnie. Nie jestem jakąś fanką sprzątania, więc robię głównie to, co w po prostu muszę zrobić (bo brudu też nie cierpię, mimo wszystko). Sobota to po prostu dzień okropnej ciszy. A cisza to dla mnie zabójstwo. Jestem trochę poszukiwaczem adrenaliny i kiedy moja głowa nie ma czym się zająć, to wymyśla sobie różne głupoty. I brzmi to tak jakbym sama tego chciała, ale tak nie jest. Po prostu boję się ciszy, kiedy nic się nie dzieje, nie ma innych ludzi wokół. Poza rodzicami. A takim dniem jest właśnie sobota. Najchętniej to bym ją wywaliła ze swojego kalendarza. Dla ludzi pracujących brzmi to wręcz, jak zbrodnia. Z tym, że ja w tygodniu jakoś specjalnie nie pracuje, a marzy mi się nie raz taki bat nad sobą, który sprawi, że jak to się mówi "nie będę wiedziała w co ręce włożyć". Chociaż denerwuję się wtedy, to mimo wszystko naprawdę wolę to niż ogromną ciszę w głowie. Wolne ma sens tylko wtedy, kiedy się pracuje. W innym przypadku przestaje to być coś wyjątkowego. Teraz pewnie ktoś powie: "co za problem znaleźć sobie zajęcie?" Ale kiedy boisz się swoich natrętnych myśli, to wszystkiego się odechciewa i jest się wstanie zmusić tylko do rzeczy naprawdę koniecznych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz