Uświadomiłam sobie, że nadal ludzie nie wiedzą czym są Środowiskowe Domy Samopomocy. Popełniłam już na temat dwa wpisy na moim drugim blogu, dotyczącym typowo naszej placówki. Czym są Środowiskowe Domy Samopomocy?
"Ale jak to?! Wychowanka ŚDS pisze bloga?! Pewnie jej się pracować nie chce i na zasiłku siedzi!"
Chciałabym wierzyć, że takie myślenie to już to przeszłość, ale okazuje się, że nie. Nadal jest przekonanie, że jak nie jeździsz na wózku czy nie masz IQ poniżej średniej, to jesteś leniwym nierobem. Tak samo, jak nadal funkcjonuje stereotyp, że szpitale psychiatryczne to domy bez klamek do znęcania się nad ludźmi i że tylko "czubki" tam trafiają.
To szczegół, że mieszkamy w miejscu w którym nawet "zdrowe" osoby mają problem ze znalezieniem pracy. To szczegół, że być może ktoś jeździ na wózku i ma kłopot z pojechaniem do innego miasta do pracy. To szczegół, że ktoś może mieć ukryty problem z panowaniem nad emocjami i komunikacją, to się nie liczy. Internetowa Rada Specjalistów Od Wszystkiego najlepiej wie kto powinien być w takiej placówce.
Ale dla tych, co nie chcę czytać mojego długiego wpisu, krótkie streszczenie z rządowej strony.
"Środowiskowe Domy Samopomocy, zwane inaczej ośrodkami wsparcia, służą budowaniu sieci oparcia społecznego i przygotowują do życia w społeczeństwie oraz funkcjonowania w środowisku. Są przeznaczone dla osób przewlekle psychicznie chorych i niepełnosprawnych intelektualnie."
I na tym powinna się skończyć dyskusja. Czy mieszkający w Warszawie student prawa może być przewlekle chory psychicznie? Np. mieć schizofrenię czy depresje? Czy może mieć ją pani Krysia z warzywniaka? Ano może. Dla jednych i drugich są takie ośrodki. U mnie jest akurat Zespół Aspergera (Spectrum Autyzmu). Nie nam oceniać dlaczego ktoś w takiej placówce jest.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz